تا که بودیم و نبودیم کسی

کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم، همه يار شدند

خفته ايم و همه بيدار شدند

قدر آيينه بدانيم چو هست

نه در آن وقت كه اقبال شكست